AloHa's profile:AloHa_MaN:คนไม่พิเศษPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 29 สิ้นดีเห็นสำนวนคำว่าสิ้นดีนี้แล้วก็แปลกใจนะ
มันเป็นคำที่เหมือนกับว่าจะธรรมดา
แต่มันแฝงไปด้วยอะไรที่มันเลวร้ายากๆ
"เลวสิ้นดี"กับคำว่า"เลว"
ต่างกันโดยสิ้นเชิง
เลวสิ้นดี
เลวจนกระทั่งไม่มีความดีเหลืออยู่แล้ว
ความดีที่มีเพียงน้อยนิด มันหมดสิ้น
เลว
คนเลวคนนั้น
ยังจะพอมีเหลือความดีอยู่บ้าง
แล้วคำว่าสิ้นดี
จะมารวมกับคำที่ใช้ดูถูกมนุษย์
โง่
โง่สิ้นดี
เหี้ย
เหี้ยสิ้นดี
จัญไร
จัญไรสิ้นดี
"สิ้นดี" April 11 ต่างมุม ในช่วงเวลาที่ไม่ค่อยมีคนสนใจ สเปซซักเท่าไหร่ ก็ควรจะมาสนใจมันหน่อยเหมือนกันนะ เลยมาอับซะ บางทีถ้า space นี้พูดได้ มันคงจะบ่น
"แต่ก่อนผู้คนมากมายเอาเวลามาสนใจฉัน แล้วเด๋วนี้ล่ะ ทำไมไม่มาสนใจฉันเหมือนเดิม แต่ก่อนผู้คนเคย มาทำฉันซะสวยหรู แล้วตอนนี้ล่ะพวกเธอหายไปไหน"
เป็นการมาของฮิห้า ที่ทำให้คนเปลี่ยนไป มันใช้ง่ายกว่าจริงๆ นะ
คนไม่มาสนใจspaceแล้วไปสนใจhi5แทน
บางทีก็ทำให้เราคิดได้ว่า เมื่อบางสิ่งหมดค่าแล้ว ใครบางคนก็หมดความสนใจกับอะไรเก่าๆ หันไปให้ความสำคัญกับอะไรใหม่ๆ
บางคนคงน้อยใจ
แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ ที่เราจะให้ความสำคัญกับคนทุกคนเท่ากัน จริงมั้ย
ต้องมีมาก
มีน้อย
มีพอดี
ปนกันไป
และถ้าเวลานั้น คุณรู้สึกว่าไม่มีใครอยู่เคียงข้างคุณอยู่เลย
คุณลองมองหาดูอีกรอบนะ มันจะมีคนเป็นห่วงคุณในมุมๆนึงเสมอแหละ ลองมองรอบๆตัวของคุณดูนะ
ว่าใครบางคนกำลังให้คุณเป็นคนสำคัญขนาดไหน
October 29 Pre Engineer Camp 14 ก็ได้เวลามาอับแหละล่ะ
ปิดเทอมที่ผ่านมา ต่างจากปิดเทอมธรรมดาๆ ที่วันๆชีวิตเอาเอาแต่นอนตื่นสาย เล่มคอมดึกๆ ไม่หลับ ไม่นอน
แต่กลับต้องมาทนเหนื่อย นอนดึก ตื่นเช้า ทรมานชีวิตตัวเอง ทั้งๆที่ปิดเทอมมันเป็นช่วงเวลาของการพักผ่อน
บ้านไม่ได้กลับ แล้วมาอยู่ที่คณะทำค่าย อืม มันเป็นกิจกรรมนะ ทำกิจกรรมแล้วได้อะไรล่ะ เคยมีพี่บอกว่า
ทำกิจกรรมมันมีแต่เสียกับเสมอตัว ตอนนั้นทำก็ยังไม่รู้เป้าหมาย ว่าทำไปแล้วได้อะไร จนมาถึงวันค่าย
ได้กลับบ้านวันนึงแหละไปรับน้องๆที่หัวลำโพง อยู่ใกล้ๆเลยได้กลับ
วันแรกของบ้านเต้าหู้ ได้
มาถึงที่คณะเปิดบ้าน มีน้องๆมาอยู่บ้านเรา เต็มเลย
เปิดบ้านเส็ด สอนน้องร้องเพลงบ้าน น้องๆเพิ่งมาใหม่ ไม่ค่อยมีอารมร์ร่วมเท่าไร่เลย เริ่มจะคิดไปไกลแล้วว่าเค้าจะสนุกหรือเปล่าสิ่งที่ทำกันมาตั้งนานมันจะเสียหรือเปล่า
เริ่มหาอะไรให้น้องทำ หาเกมให้เล่น
คุยกับน้อง เมื่อได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเพียงแค่ไม่กี่วัน เริ่มจะสนิทกันมากขึ้น บรรยากาศที่เคยเงียบเหงาจากวันแรกๆ ได้เปลี่ยนไป
บรรยากาศที่สนุกสนาน เข้ามาแทนที่
มันคุ้มนะ กับเวลา กับหยาดเหงื่อ กับความเหนื่อยล้า ที่สุญเสียไป แต่กลับได้ความผูกพันของคนกลุ่มเล็กๆเพียงแค่ช่วงเวลาไม่กี่วัน
ช่วงเวลาแค่ไม่กี่วันมันทำให้คนกลุ่มเล็กๆคนนึงเมื่อถึงเวลาจะจากกัน ต้องเสียน้ำตาได้ แปลกนะ เจ๋งดีอ่ะ
ร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไร่เกือบลืมไปแล้ว สำหรับบางคน แต่ครั้งสุดท้ายนับจากวันนี้มาร้องที่ลาดกระบัง
ปล.สำนวนมันแปร่งๆว่ะ
ถึงน้องๆบ้านเต้าหู้นะ ถึงพี่ไม่เคยบอกว่ารัก แต่พี่ก็รักทุกคนนะ รักมากๆ เราไม่ทิ้งกันนะนาย
บ้านเต้าหู้ อู้หู้ ข๊าวขาวววว
น้อง กัญจน์ เฟรม แบงค์ โอ๊ต วิน โจ้ อ๊อฟ เคม วุฒิ แก้ม พิม ป่าน ตั๊ก ปุยฝ้าย ฝัน เบลล์ เบลล์เอ๋อ อ๋อม ออยล์ หนึ่ง เปิ้ล ทราย กิ๊ฟ สู้ๆ^^
September 13 ตลอดกาลคำว่าตลอดกาลนี่มันยาวนานเนอะ
ชีวิตที่มันเปลี่ยนไปตลอดกาล มันไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆใช่มั้ย
ภาพเก่าๆ ห้องนอน ที่บ้าน กลับบ้านมา ไม่คุ้นเคย
ไม่มีอีกแล้ว
เมื่อไร่จะได้เจอกันอีกนะ คงใกล้ๆนี้แหละ อีกไม่นานหรอก
ไม่นาน September 09 รักเธอทั้งหมดของหัวใจทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ
หลับให้สบายนะ ครับ เด๋วจะตามไปหา รอหน่อยนะ สัญญา August 06 หมดใจ
July 27 ช่วงเวลากับอะไรที่มันเปลี่ยน
May 09 ร้านกาแฟเมื่อความมืด คืบคลานมายังท้องฟ้าเมฆสีแดงลอยละล่องอยู่เหนือท้องฟ้า แห่งกรุงเทพมหานคร
ร้านกาแฟร้านหนึ่ง ริมถนน
กับชีวิตของคนคนนึง ที่พยายามจะผ่านคืนอันเงียบเหงาไปให้ได้
ร้านกาแฟเล็กๆร้านนึงที่ริมถนน เมื่อมีลูกค้ามานั่ง กาน้ำชา และแก้วน้ำ ถูกนำมาวาง พร้อมกับ พนักงานได้พูดว่า
จะรับอะไรดีครับ
โอวัลตินร้อน กับขนมปังเนยนม 2 ก้อน
เวลาต้องการความผ่อนคลาย การที่ได้นั่งอยู่คนเดียวเงียบๆ ท่ามกลางผู้คน มากมาย ที่เดินผ่านไปมา
ก็เป็นความรู้สึกที่ดีไปอีกแบบ
ผู้คนในร้านดูเหมือนจะคุ้นเคยกันดี
แต่เพียงผู้เดียวที่นั่งอยู่กลางร้านกาแฟแห่งนี้ เหมือนกับว่าจะไม่รูจักใคร
ราวกับว่าเขาได้อยู่บนโลกนี้เพียงลำพังโดย ไม่มีคนรอบข้างกาย
โอวัลตินร้อน และขนมปัง 2 ก้อนได้ถูกนำมาวางไว้ที่โต๊ะ
ความแตกต่างระห่วาง ความร้อนและเย็นของเครื่องดื่ม
อาจจะอยู่ที่
โอวัลตินร้อน การดื่ม จะใช้เวลานานกว่า แต่ในปริมาณที่เท่ากัน
เพื่อที่จะไม่ให้ลิ้น พอง และถ้าใช้เวลาที่นานกว่า ในการนั่ง อยู่โดดเดียวท่ามกลางผู้คน
อาจจะทำให้เห็นสิ่งที่ผ่านไป มา รอบกาย และทำให้เห็นอะไรได้มากขึ้นก็ได้
และเมื่อได้เห็นสิ่งที่ผ่านไปมากขึ้น คิดอะไรได้มากขึ้น เข้าใจอะไรได้มากขึ้น
ตัดสินใจอะไรได้ดีขึ้น
อาจจะเป็นสิ่งสำคัญที่ว่า
เวลาอาจจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ในการใช้แก้ไขปัญหาต่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
และเวลาเดินทางผ่านไปเรื่อยๆ เวลาไม่หยุด เวลาไม่รอใคร จะมีก็แต่รอเวลาให้เดินผ่านชีวิตไปเรื่อยๆ
รออะไรบางอย่างให้เข้ามาทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปในทางใดทางหนึ่ง
แต่ถ้าเป็นโอวัลตินเย็น
สามารถดื่มเข้าไปให้หมดภายในครั้งเดียวได้ โดยไม่ต้องรออะไร
ใช้เวลาเร็วเกินไป อาจะทำให้ไม่ทันได้เห็นสิ่งที่ผ่านมา ในชีวิต
แต่ก็มีจุดจุดนึงที่โอวัลตินทั้ง2แก้ว ที่ร้อนและเย็น ไปจบอยู่ที่เดียวกันก็คือ หมด
ถ้ามันหมดแล้ว
ชีวิตก็จะผ่านจุดๆนี้ไป เดินจากไปจากที่เดิมที่เคยอยู่ตรงนี้
แต่บางทีก็จะกลับมาที่จุดเดิมที่เคยมานั่งมอง นั่งคิด อยู่เงียบๆคนเดียวก็เป็นได้
May 02 เลือกล่ะตอนนี้อะไรๆ มันก็ดูจะต้องเลือกไปซะหมด
เคยมั้ย ที่คิดว่าสิ่งที่เลือกไปแล้วมันไม่ใช่ตัวเราซะทีเดียว
อืม สิ่งที่ต้องเลือก เราเลือกไปแล้ว
จะมีสิ่งที่กลับมาแก้ไขมันได้
ถ้าเรายังไม่ถลำลึกจนเกินไป
พอที่จะถอนตัวออกมาได้
แล้วจะรู้ได้เมื่อไร่ล่ะ ว่าเข้าลงไปลึกพอที่จะกลับมาไม่ได้แล้ว
ความรู้สึกที่ อยู่ภายในจิตใจ ลองกลับเข้าไปถามมันดูว่าตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่
แล้วอาจจะรู้สึกเองล่ะ ว่าสิ่งที่เลือกไปมันใช่ สำหรับแล้วรึยัง
ถ้าความรู้สึกที่มีนตีกันเอง ว่าใช่หรือเปล่า ทำให้ลังเล
อาจจะต้องใช้เวลาในการถามหัวใจตัวเองดูอีกครั้ง
Use your Felling
สิ่งที่เราเลือกมันอาจจะไม่ถูกไปซะทีเดียว แต่อย่างน้อยล่ะ
อย่างน้อย เราก็ได้เลือกมันด้วยตัวเราเอง และไม่ต้องไปโทษ
ถ้ามันผิดก็ใช้เป็นบทเรียน
ถ้าถูกก็จงภูมิใจซะว่า สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เราเลือกมาและเราก็ทำมันได้ด้วยตัวเอง
April 16 lovely chemistryความรักนั้นเหมือนเคมีไม่มีผิด
สารทุกอันทุกชนิดคือเหตุผล เอาโซเดียมคลอไรด์ลงน้ำวน คือเศษเกลือในสายชลที่วนไป เอแอลสองโอสามไอออนิก ซัลฟิวริกโคเวเลนต์ไม่สงสัย น้ำน่ะเป็น H-bond ก็แล้วไง แต่หัวใจ ชั้นไป พันธะเธอ หนึ่งโมลนั้น มีอะตอม อยู่หลายล้าน มาประสาน กลายเป็นธาตุ หนึ่งโมลนี้ เธอรวมกัน กลายเป็นสิ่งที่ชั้นมี หัวใจชั้น ดวงนี้ มีแต่เธอ แอลเคนเป็น พันธะหนึ่ง อยู่เสมอ เหมือนกับชั้น รักเธอ ไม่หวั่นไหว แต่เธอเป็น แอลคีน มีสองใจ บางครั้ง เป็น แอลไคน์ ใจสามอัน เธอเป็นกรด ชั้น เป็นด่าง ก็ไม่แปลก อาจแตกแยก เรื่องของค่า pHหนา แต่พอลอง ผสมกัน มาซักครา เราจะเกิด ปฏิกิริยา มารักกัน ค่าIE คือค่าที่ ดึงอิเล็กฯ E ศูยน์มา นั่งเช็ค ศักย์ไฟฟ้า แต่ OU คือค่า อะไรหว่า อ๋อรู้แล้ว มันคือค่า Only you เอากระดาษ ลิตมัส ไว้ตรวจกรด ยังไม่หมด ฟินอลเรด ตรวจด่างไหว อินดิเค เตอร์ ตัวไหน ตรวจหัวใจ เอามาให้ ชั้นเช็คใน หัวใจ เธอ กราฟอันนี้ บอกถึงการ สลายพันธะ มันต้องจะ ปฏิกิริยา ดูดความร้อน กราฟอันนี้ บอกชั้น ใจสั่นคลอน มันยอม อ่อน ให้เธอ ในทุกครา ใส่ตัวเร่ง ให้ มัน ทำเร็วขึ้น ใส่ใจจึง ให้รัก มักเร็วรี่ จะใส่ใจ เธอให้รัก ทุก นาที คะตะเลส ที่ดี คือใส่ใจ เธอรัก ชั้น เป็นสมดุล เลื่อนข้างหน้า ชั้นกลับมา รักเธอ ย้อนกลับหลัง ค่าคงที่ สมดุล ช่างน่าชัง ค่า Kนั้น มันยัง เป็นล้าน เอย เอา Li ลบด้วย i ไปอีก หนึ่ง อ๊อกซิเจนพึง เป็นตัว O ร่วมประสาน วาเนเดียม ตัวV กับพลังงาน รวมประสาน กลายเป็น LOVE รักเอย Credit : ผุ๋งผิ๋ง จาก pantip
เคมีออกจะน่ารัก April 08 เลืกกคณะค่ะน้า?อ่าเลือกได้และนะ
คณะๆ
คะแนนวิดวะน้อยอ่า
5987.7
1.วิศวกรรมเคมี ส.เทคโนฯลาดกระบัง
2.วิศวกรรมไฟฟ้า ส.เทคโนฯลาดกระบัง
3.วิศวกรรมสิ่งแวดล้อม ม.เกษตร
4.วิศวกรรมเกษตร ส.เทคโนฯลาดกระบัง<<เปลี่ยนๆ
อ่ะอันที่4แม้งแหวกเลยใช่ป่ะ
ตอนแรกก็ว่างไว้ไม่รู้จะเลือกอะไรดี
เอาอันนี้แหละ
อยากเรียนอยู่ลึกๆ เลือกแล้วคงไม่หลุด คิดว่านะ
วันนี้ไปงานหนังสือมา
ไปคนเดียว เหงาๆเซงๆ เพิ่งรู้เหมือนกัน ซื้อของมันทำให้ลืมเรื่องบางอย่างได้
แต่ก็ไม่ควรที่จะทำบ่อยๆเพราะปัจจัยมันไม่พอ
เงินนั้นเองฮ่ะๆ
ซื้อหนังสือพี่บอยมา อ่าชอบมากๆ นั่งฟังเพลงเหงาๆ พร้อมอารมณ์เหงาๆ มันสุดยอดมาก
March 20 รอ withing for somthingในที่สุดก็จบม.6 นึกมานานว่าปิดเทอมจะทำอย่างนู้นจะทำอย่างนี้ และแล้วพอเอาเข้าจริงๆ ทำอะไรล่ะคับวันๆ
กิน นอน เล่นเกม นอน
นอนตื่นสาย กิน นอน เล่นเกม นอน
ตื่นสาย กิน นอน เล่นเกม นอน
วงเวียนชีวิตของแต่ละวัน
แล้วระหว่างวันก็ต้องออนmsnไว้ด้วย ไม่รู้ออนไม่ทำไม ออนไปก็ไม่มีคนคุยด้วย
นึกแล้วก็เซง
อยากจะไปหางานทำเหมือนกัน ไม่อยากล่ะไปหามาแล้ว ไม่มีคนอยากได้แน่เลยไปสมัครไว้ เค้าไม่โทรมาเรียกไปสัมภาษซักที
มีร้านนึงอยากทำมากๆ เป็นร้านกาแฟนั่งชิว ร้านในสเปก ได้ทำจะดีมากๆ พอดีไปฝากเบอรืโทรศัพท์เอาไว้
การปฎิเสธที่ดีอย่างหนึ่งก็คือว่า เด่วจะติดต่อกลับไป แล้วก็ไม่ติดต่อมาซักที เค้าอาจจะไม่อยากได้ ยังไม่ต้องการ เลยบอกปัดๆไป ปล่อยให้หวังลมๆแล้งๆว่าซักวัน คงจะโทรกลับมาหาน่ะ
การรอเช่นนี้เหมือนกับการรออะไรบางอย่างที่ไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นหรือเปล่า
ทุกๆวันที่มีแต่การรอ รอใครบางคน ที่เค้าไม่สนใจ แล้วจะรอทำไม ก็ไม่รู้
ชีวิตตอนนี้ก็มีแต่รอ
การรอที่ยิ่งใหญ่และต้องอดทนอีกอย่างนึงก็
รอประกาศคะแนน
พอหลังจากรอประกาศคะแนนก็รอประกาศผล
ซึ่งมันเป็นเวลาที่ยาวนาน แล้วที่เรารอไปมันมีค่าหรือเปล่า
ใช่ มันมีค่าสำหรับการรอ อย่างน้อยมันก็เป็นการรอที่มีจุดหมายว่ามันจะสิ้นสุดเมื่อไหร่
และเมื่อเวลานั้นมาถึงแล้ว ชีวิตเราจะเปลี่ยนไป
ชีวิตจะเปลี่ยนไปใน2ทาง
ในทางที่ดี
กับในทางที่ดีกว่า
ไม่ได้เอ่ยถึงทางที่แย่ แต่สำหรับบางคนมันอาจจะเป็นทางที่แย่ก็ได้ มันอยู่ที่มุมมองของแต่ละคนว่าจะมองมันเป็นแบบไหน
เคยได้ยินคนบอกไว้ว่า สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ไม่ต้องเสียใจมันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต
ใช่มันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต แต่มันเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตอนาคตต่างหาก -*-
อยากถามว่า "แล้วกรูจะเอนท์ติดมั้ย" September 16 เด็กเอ๋ย เด็กเกรียน...เด็กเอ๋ยเด็กเกรียน ต้องมีหน้าที่สิบอย่างด้วยกัน
หนึ่ง ถ่ายคลิปเข้ามือถือ สอง นั้นหรือคือเผยแพร่ สาม หลบพ่อแม่ครูอาจารย์ สี่ วาจานั้นไม่สุภาพอ่อนหวาน ห้า เว็บบอร์ดต้องตามกวน หก เป็นผู้รู้เว็บกามๆ เจ็ด ต้องศึกษาให้เชี่ยวชาญ ต้องมานะบากบั่นที่เที่ยวม่อหญิง แปด ไม่คิดออมประหยัด เก้า ไม่ซื่อสัตย์และติดยา น้ำใจนักกีฬาอยู่ไหน ใช้บอทกับเกมส์ไหนๆ ที่ออนไลน์ สิบ ทำตนไม่มีประโยชน์ ไหนบาปบุญคุณโทษ สมบัติชาติต้องเผาผลาญ เด็กสมัยเล่นเกมส์ออนไลน์ จะเป็นเด็กที่พาชาติไทยไปเกรียน... July 18 พื้นที่เล็กๆชื่อ Title ขอยืมเพลงพี่บอย ตรัยมาใช้หน่อยนะค้าบบ ตอนเด็ก เคยคิดที่จะโตเป็นผู้ใหญ่ อยากเป็นนู้นอยากเป็นนี่ ป่ะ? ตอนเด็กก็จะมีคนถามว่า อ่า โตแล้วอยากเป็นอะไร ก็จะมีอาชีพหลักๆ ก็เป็น ตำรวจ ทหาร หมอ ครู พยาบาล แต่ก็ช่างมันเถอะ ไม่เกี่ยวกันกับ blog อันนี้ซักเท่าไร่ว่าคุณอยากเป็นอะไร แต่มันจะเกี่ยวที่ว่า ตอนเด็กอยากโตเป็นผู้ใหญ่ แล้วพอเราโตแล้วล่ะ เราไม่อยากจะให้ช่วงเวลาที่เราเป็นเด็กมันผ่านพ้นไปเลย ตอนนี้ ก็แก่แล้ว เป็นตอนที่เป็นช่วงตัดสินอนาคตว่าเราจะเป็นอะไร เป็นใคร กำลังจพสอบเข้ามหาวิทยาลัย รู้สึกมั้ยว่าเวลา ช่วงนี้มันช่างผ่านไปเร็วมากๆ ยังไม่ทันไร ก็จะจบมัธยมซะและ ยังจำตอนม.ต้นอยู่เลยว่าเล่นไรต๊องๆไว้มั้ง แล้วอาจจะเป็นที่เรารู้สึกว่าเวลาที่มันผ่านไปเร็วๆ แล้วเราไม่พร้อมที่จะโต แต่สิ่งแวดล้อมบังคับให้เราต้องอยู่ในสังคมที่เราต้องเป็นผู้ใหญ่ แล้วเราก็แสดงความเป็นเด็กน้อยของเราออกมาให้คนอื่นเห็นไม่ได้!!! สงสัยว่า ทำไม เวลาเราเล่นอะไรเป็นเด็กแล้ว ต้องโดนหาว่าปันญาอ่อนไร้สาระด้วย ว่ะคับ กูไม่เข้าใจ ทำไมคนเราถึงปล่อยสิ่งที่อยู่ภายในออกมา ไม่ได้ จะโดนคนที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้วว่าว่าไร้สาระ ทำไมว่ะคับ ชีวิตเมิงไม่มีวัยเด็กที่ราบรื่นหรอ? แต่ถึงยังไง เราก็โตแล้ว ทำอะไรแบบนั้นไม่ได้แล้ว เล่นอะไรไร้สาระ ก็น้อยลง เราก็ต้องเก็บเด็ก น้อยที่อยู่ในตัวเราเอาไว้ แต่ก็อย่าทำเด็กคนนั้นหายไปไหนล่ะ มันคือความสุข อย่างนึงที่เราก็สามารถหาได้ด้วยตัวเองไม่ต้องไปหาที่ไหน ก็ทำได้แค่นึก ถึงสมัยเด็กที่เคยสนุก มีอะไรเกิดขั้นมั่ง การ์ตูนเรื่องไหนสนุก ติดงอมแงม ละครเคยดูมามั่ง ขนมอันไหนอร่อย ของเล่นยอดฮิตเมื่อตอนเด็ก ซึ่ง มันเป็นความทรงจำที่ดีๆ ที่เราเคยมี แล้วเราจะลืมมันไปทำไมล่ะ ใช่มะ? May 05 เศษตังค์ตอนนี้นึกเรื่องอะไรมาอับไม่ออกแล้วคับพี่น้อง
แต่พอดีมีอยู่อันนึง คิดไว้นานและมันอยู่ในสมุดนักศึกษาวิชาทหารที่โดนจ่าบังคับ
ซื้อมาตอนปีที่แล้วเล่มนี้
เอาล่ะ
เศษตังค์ เพียงแค่ว่ามันจะมีค่า เพียงเล็กน้อย จนบางคนอาจจะไม่สนใจมันเท่าไร่
แต่ใครจะรู้ว่ามันอาจจะมีค่าขึ้นมาซักครั้งเมื่อคุณต้องการมันจิงๆ
 เศษตังค์ คุณจะได้เศษตังค์มาจากไหนกันล่ะ ก็จากการที่เราไปซื้อของมา ก็อย่าง
เด๋วนี้ของมันขึ้นราคามาเยอะใช่มั้ยล่ะปกตจาก5บาทมันก็ขึ้นเป็น6บาท เราก็ให้เค้า
ไป10บาทเค้าก็ทอนเรามา4บาทเหรียญบาท4เหรียญ แค่นี้เราก็ได้เศษตังค์มาแล้ว
เป็นไงละง่ายใช่มั้ย
อืม เมื่อได้เศษตังค์มาแล้วก็จะทำยังไงต่อ ก็เก็บมานใส่ไว้ในกระเป๋า แล้วพอถึงบ้าน
ก็โยนไว้ตามหัวเตียง และกระจายอยู่ตามห้อง (คนอื่นไม่รูนะแต่นี่คือเรา) และมันก็จะ
ไปอยู่ตามซอกโซฟา มันเป็นที่เก็บเศษตังค์ชั้นดีเนื่องจากโวฟาบ้านผมมันมีรูคับ
เศษตังค์เวลานอนจาใส่ไว้ในกระเป๋าข้างขวา พอนอนมันก็ไหลไปตามแรงดึงดูดที่นิ
วตันสร้างทฤษฏีมาให้พวกเราปวดหัวเล่นๆ
มันก็จาไปอยู่ข้างใน อ่ะขอพักโซฟาไว้ก่อน
แล้วพอไปอยู่ตามหัวเตียงและซอกห้องแล้ว เราก็จะไม่สนใจมันอีกต่อไปจนเราจะ
ต้องการมันจิงๆ ถ้าเศษตังค์มีชีวิตมันอาจจะบอกว่า อุ้ยเจ้นายไม่สนใจเราเลย แต่พอ
เวลาไม่เหลือเงินจิงๆนั้นแหละถึงจะมาสนใจ เหมือนชีวิตคนเลย เนอะ
แล้วต่อไปนี้คือเหตุการณ์ที่ทำให้เศษตังค์ มีค่าขึ้นมา
เวลากลางคืน เวลากลางคืนนั้น มันเป็นเวลาที่ลึกลับ และตอนนั้นคุณจะไม่มีเงิน
เนื่องจากได้ใช้มันหมดมาทั้งวันแล้ว คุณก็เกิดหิว พอหิวแล้วจะทำยังไงล่ะ ก็ต้องไป
หาอะไรกินน่ะสิ เมื่อไม่มีเงินและหิวเรกาต้องคุ้ยหาเศษตังค์ ให้มันครบ20บาท ที่
โยนทิ้งเอาไว้ตามที่ต่างๆ เมื่อหาครบแล้วมันก็จะให้เราหิวมากขึ้นเราก็เดินออกไป
จากบ้านหาอะไรกินได้อย่างสบายใจ
เวลาไปแรดที่สยามแล้วเงินเกิดหมด เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับตัวคับพี่น้อง วันนั้น ไป
เรียนพิเศษตั้งแต่10โมง ป้าอุ๊กะป๋าเผ่า นัดเพิ่มกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเรียนป้าอุ๊เส็ด
คับพี่น้อง ไม่ได้กินข้าวเข้ามาแล้วก็ต้องไปเรียนป๋าเผ่าอีก10นาที โอ้วไม่ไหวคับพี่
น้องวันนั้นเอาเงินไป100บาทเท่านั้น แล้วมันอยู่ไม่พคับพี่น้อง ตอนนั้นบัตร
รถไฟฟ้าหมดนั้งมา15บาท เหลือ75 แล้วก็ซื้ออะไรอีกไม่รู้คับเหลือ61บาท แล้ววัน
นั้นเป็รวันหยุดนักขัตติฤกษ์ ทำให้ทันตะฯจุฬาไม่เปิด โอ้วไม่นะ แล้วก็เลยไปกินที่
ซานต้างถูกที่สุดแล้วจ่ายไป55เหลือ6บาทคับพี่น้อง ก็กะว่าขึ้นรถเมกลับบ้านพอดี ก็
ไปเรียน เรียนเส็ด6โมงกว่าๆ มายืนรอรถเม โอ้วไม่นะรอแล้วรอเล่ามันไม่ซักที แล้วก็
คิกว่า เอ็ย กูไม่เดินกลับนะคับพี่น้อง ขอคนข้างๆก็ไม่เอา
โอ้วมายก๊อดดดพระเจ้าทรงโปรด ไอชื้อเดินมา น่ารักสุดๆๆ555+ ก็ไปหามัน ทำ
หน้าดีใจ มันก็ถามว่าเป็นอะไรก็บอกมันง่า ยืมตังหน่องคับพี่น้อง แล้วก็ขึ้นรถไฟฟ้า
กลับบ้านอย่างปลอดภัย
ชื้อขอบคุนน้า
พอแค่นี้ก่อนเหตุการณ์
อยากจะบอกว่า
-เวลาซื้อของเส็ดแล้วได้เศษตังค์ ควรจะโยนเศษตังค์ไว้ในกระเป๋าที่ใช้อยู่ทุกวันซะ มันช่วยได้ เวลาไม่มีจิงๆค่อยเอามาใช้
ปล.เหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นจริงคับพี่น้อง
ปล.2 เคยรื้อห้อง เจอเศษตังค์ ทั่วห้องที่โยนทิ้งไว้ตามที่ต่างๆประมาณ70บาท
ปล.3โซฟา มันมีตังอยู่คับพี่น้อง มันสามารถมาเติมเต็มเวลาหาตังไปซื้อของกินได้
คับ ลองไปหาโซฟาชนิดนี้มาซะ
ปล.4 ถ้าเจอเศษเหรียญตกอยู่ที่พื้น "อย่าคิดว่าเป็นแค่เศษเหรียญที่อยู่ที่พื้น แต่ติดซะว่าเป็นพระบรมฉายาลักษณ์ของพระเจ้าอยู่หัว ตกอยู่ที่พื้น"
April 20 เหมือนเมื่อเห็นรูป2อันนี้แล้วเนี่ยเห็นอะไรล่ะ เอ้าคิดๆๆๆ
อ่าๆๆๆ
หลายคนคงคิดว่ามันคงเป็นแค่ ลูกบิดประตูและกลอนซึ่ง2อย่างนี้มันอาจจะไม่เหมือนกันแต่2อย่างนี้มันก็เกี่ยวข้องกันโดยมีประตูเป็นตัวเชื่อม
แค่เห็นอะไรมั้ยในความแตกต่างของ2อย่างนี้ ถ้าลองคิดให้นอกกรอบอีกซักนิดมันจะมีความเหมือนกันอยู่และมันสำคัญทีเดียวเลยแหละ
ของสองสิ่งนี้มันมีความเหมือนกันก็คือ มันเป็นสิ่งที่สร้างความเป็นส่วนตัว ความปลอดภัย คิดดูสิ มันเป็นสิ่งของพื้นฐานที่ประตูทุกบ้านในประเทศไทย อาจจะเป็นในโลกก็ได้ แต่บางชนิดมันอาจจะไม่เป็นอย่างนี้ บางบ้านอาจจะใช้ไม้มาขัดกันซึ่งเถื่อนไปหน่อย บางบ้านอาจจะมีลูกบิดกันขโมย หรูๆ แต่ก็เป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่อาจจะมี หวังว่าคนที่มาอ่านคงมีบ้านกันแล้วใบ้นนั้นก็มีลูกปิดประตูนะเออ
แล้วถ้าเกิด ไม่มรลูกบิดประตูไม่มีกลอน ไม่มีไม้มาขัดประตู ขึ้นมาล่ะลองนึกดูว่า ตอนที่กะลังอาบน้ำอยู่ประตูเปิด -*- โอ้วม่ายนะ ไม่อยากคิดเรย"เหอะๆ"<<<<นี่ดูเหอะๆนะปั๋น -*
แล้วถ้าไม่มีป่านนี้นอนหลับคงอาจจะ มีคนเข้ามายกของในห้องไปหมดแล้วยิ่งหลับลึกๆอยู่ใช่มั้ยล่ะ -*-
แล้วก็ อีกอย่าง ไม่กล้าทำรูปตอนไม่มีหรือว่าลูกบิดและกลอนพัง เพราะถ้าทำแล้วมันจะงบสูงและเสี่ยงต่อการโดนม่ามี๊ด่า-*- เลยไม่เล่นดีก่า
ปล.มีคนบ่นว่าเราชอบเขียนยาวๆ เอาสั้นๆไปละกันคิดไม่ออกและ
ปล.2 แรงบัลดาลใจเรื่องนี้มาจาก การโดนขโมยมือถือ เมื่อนานมาแล้ว ขอขอบคุณ ท่านขโมยนะครับ ที่ทำให้มีสเปซในครั้งนี้ ขอบพระคุณอย่างสูง
April 07 สังคมกับบุคลิกสังคม
สังคมในความหมายของพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน
แต่สังคมต่อไปนี้มันอาจจะไม่ใช่แค่นั้น แต่ถ้าพดถึงคนๆนึงแล้ว สังคมของใครคนนึงแล้วมันอาจจะไม่ได้มีสังคมเดียว ผมคิดว่าคนคนนึงเนี่ย เค้าอาจจะมีชีวิตในสังคมที่ต่างกัน อย่างน้อยต้อง2สังคมและ เป็นสังคมที่คนรู้จักตัวตนที่แท้จริง ของคุณ คุณไม่ต้องแสร้งทำอะไรเพื่อนให้ดูมีภาพพจน์ที่ดีในสังคมนั้น เพราะทุกคคนนั้นรู้จักคุณ สังคมนั้นอาจจะเป็นที่บ้าน ที่โรงเรียน หรือที่อื่นๆ แต่ละสังคมนั้นคุณอาจจะปรับตัวไปตามสภาพแวดล้อมที่เป็นอยู่ของสังคมนั้น มันอาจจะไม่ใช่นิสัยที่ท้จริงของคุณคุณจะเจอใครหลายๆแบบ
ผมรู้จักคนคนนึง เค้ามีชีวิตอยู่ในสังคมที่แตกต่างกัน ที่บ้านเค้าเป็นอีกอย่าง พ่อแม่อาจจะคิดว่าเค้าเป็นคนที่ดี แต่ไม่ค่อยเชื่อฟังซักเท่าไร่นัก แล้วที่โรงเรียนเค้าก็มีสังคมอีกแบบนึง มีเพื่อนแบบนึง เพื่อนที๋โรงเรียนรู้จักมานาน แต่เค้ารู้สึกว่ามันไม่ค่อยรู้สึกผูกพันกันเท่าไร่นักและเค้าใช้ชีวิตในโรงเรียนโดยไม่ต้องสร้างบุคลิกอะไรมากมายให้คนชอบเค้านัก แล้วก็สังคมของเพื่อนข้างนอกโรงเรียน เค้ารู้สึกว่าเพื่อนข้างนอกโรงเรียนนี้มันมีความผูกพันธ์กันบางอย่างทำให้สนิทกว่าเพื่อน ในโรงเรียนมาก ไม่รู้ไมแค่รู้จักกันไม่นานก็เข้าใจกันมากมาย แต่สังคมนี้เป็นสังคมที่ตองสร้างภาพเพื่อต้องการให้ตัวเองดูดีแล้วเก็บภาพที่ไม่ต้องการให้ผู้อื่นเห็นส่วนที่อยู่ลึกภายในจิตใจว่านิสัยที่แท้จริงเป็นอย่างไร แต่ก็มีส่วนไม่น้อยที่เพื่อนทั้งใน2สังคมนั้น รู้บุคลิกที่แท้จริงของคุณ คนคนนั้นอาจเรียกได้ว่าเพื่อนจิงๆบางคนอาจเรียกว่าเพื่อนแม้ แต่ผมไม่รู้ว่ามันจะเรียกอย่างนนั้ได้หรือเปล่า เค้าเป็นคนที่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่และคุณสามารถระบายความรู้สึกในใจของคุณให้กับแต่ละคนกับเหตุการณืที่เกิดขึ้นในแต่ละสังคมที่คุณได้เจอมาและทำให้คุณไม่สบายใจ
ผมคิดอยู่อย่างนึงเกี่ยวกับชีวิตของคนคนนี้ เค้ารู้จักเลือกปรับตัวในแต่ละสังคมที่เคาเป็นอยู่ เพื่อที่จะได้เข้าไปในสังคมนั้นได้อย่าง สบายใจ
แล้วชีวิตของพวกคุณละเป็นแบบนี้หรือเปล่า?
แล้วก็แต่งต่อไปไม่ออกแล้วอ่ะ-*-
ทำไมวันนี้เขียนเครียดๆวะเหอๆ March 13 รถไฟฟ้าเรื่องนี้สำหรับคนกรุงเทพส่วนใหญ่ ผมว่าส่วนใหญ่อ่านแล้วจะเข้าใจอารมณ์แบบนี้ มันเป็นอารมณ์แบบรู้สึกหดหู่ รู้สึกแย่ เสียดายว่าเราช้าเกินไป ถ้าเรามาเร็วกว่านี้อีกซักวินาทีมันอาจจะทำให้อะไรดีขึ้นก็ได้ หรือถ้าไอคนที่ยืนซื้อตั๋วไม่เป็น แล้วยืนงงอยู่หน้าตู้ซื้อตั๋ว หรือไอคนซื้อตั๋วไม่เป็นคนเดิม เสียบบัตรเพื่อที่จะให้ประตูเปิดไม่เป็น หรือไม่อาจจะเกิดจากรอแลกเหร๊ยญนานเกิน ถ้าไม่เจอเหตุการณ์เหล่านี้อาจะไม่เกิดเหตุการณืต่อไปนี้ก็เป็นไปได้ มันเกิดตอนที่คุณกำลังรีบมากแล้วเดินขึ้นไปซื้อบัตรรถไฟฟ้า แล้วเดินเข้าประตูไป แล้วก้าวขึ้นไปนชานฃลาท่าเทียบจอดรถไฟฟ้าให้คนขึ้นที่สถานี ทันใดนั้นก็มีเสียง เสียงนั้นเหมือนกับเสียงหวืด ดังขึ้นถี่หลายครั้ง คุณหันไปมองประตูที่กำลังจะปิดแล้วคุณก็รีบสุดขีดไปให้ถึงจดหมาย ณ ประตูที่กำลังจะปิด จากนั้นเสียงดังแบถี่ๆที่แสบแก้วหูก็ได้เงียบหายลง คุณก็วิ่งไปที่ประตูที่กำลังจะปิดนั้น เพื่อที่จะไปให้ทันในวินาทีสุดท้าย ทันใดนั้นก็เกิดเสียงหวีดแสบแก้วหูขึ้นอีกครั้งหนึ่งแต่คราวนี้มันต่างจากครั้งแรกเพราะเสียงนั้น มีความยาวแล้วแหล่งกำเนิดเสียงนั้นมาจากชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ริมสุดของชานชลา ชายคนั้นใส่ชุดสีฟ้า กางเกงขายาวสีกรมท่า สวมรองเท้าบูท มีกระบองคู่ใจเป็นอาวุธ ท่าทางของชายคนนั้นดูเข้มแข๊ง เคร่งเครียดและเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน ชายคนนั้นหันหน้ามาทางคุณ พร้อมกับชี้นิ้วและมีวัตถุชนิดหนึ่งทีเป็นแหล่งกำเนิดเสียงที่ดังขึ้นอย่างแสบแก้วหู สิ่งนั้นเรียกว่านกหวีด ท่าทางที่แสดงออกของเขาราวกับจะบอกคุณว่า "หยุดเถอะ!!!! แกมาช้าไปแล้วไอน้อง รอขบวนใหม่เถอะ" แล้วคุณก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อยกับการมาช้าไปนิดเดียวในเวลาไม่ถึง10วินาที ทำให้คุณเสียเวลาที่คุณจะสามารถไปทำอะไรได้อีกเยอะถึง3นาทีหรือมากกว่านั้น จากการรอรถไฟฟ้าขบวนใหม่ และแล้วุณอยากจะหาที่ระบายอารมณ์ที่รู้สึกหดหู่ของคุณ คุณก็กำลังมองหาไอคนที่มันซื้อบัตรไม่เป็นทำให้คุณต้องรอ คุณเดินไปข้างหลังมัน แล้วจากนั้นคุณก็ถีบมันลงไปที่รางรถไฟที่มีกระแสไฟฟ้าแรงสูงเป็นแรงขับเคลื่นรถไฟฟ้าให้เคลื่อนที่ไปได้ พอมันลงไปดิ้นเพราะถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช๊อตผ่านร่างของมันคุณยืนหัวเราะอย่างสะใจ เวลาผ่านไปเนื้อของมันเริ่มไหม้ กลิ่นไหม้ฟุ้งไปทั่วสถานี มีเสียงหวีดร้องอย่างตื่นตระหนก จากผู้คนที่พบเห็นว่ามีคนตกลงไปในรางรถไฟฟ้า แล้วคุณก็เริ่มได้สติตื่นจากความคิดอันโรคจิต และสิ่งที่คุณไม่คาดคิดก็มาถึงรถไฟฟ้าขบวนต่อไปมาถึงและกำลังจะออก มันเกิดเหตุการเดิมเหมือนกับที่คุณเพิ่งเดินขึ้นมาบนชานชลา คุณกำลังจะเดินเข้าไปทันใดนั้นประตูก็ปิดลงและรถไฟฟ้าชบวนนั้นก็เริ่มออก !!!!!!!
คุณจะทำอย่างไรต่อไปล่ะทีนี้? March 06 กระแสเหย space ตราวนี้เขียนเรื่องอะไรดีล่ะ กะแบบไม่เอาชีวิตอ่ะแบบว่ามันน้ำเน่า แล้วคนเขียนเยอะด้วยอยากแนว
แล้วทำไมต้องแยากแนวด้วยล่ะ(วะ) ก็ไม่รู้ดิ เห็นมีแต่คนอยากแนว ทำตัวแนวๆ แต่งตัวแนวๆ ไม่ชอบตามกระแส แล้วแนวมันเป็นกระแสชนิดหนึ่งป่ะ? มันก็คงเป็นกระแสแนวละมั้ง ซึ่งใครจะทำยังไงก็คงจะไม่พ้นการตามกระแส ไม่ว่าจะแนวไม่แนว แล้วแนวก็ไม่รูจะทำอะไรให้มันแนวๆต่อแล้ว ก็หลุดเรื่องแนวไปเป็นกระแสเลยละกัน มาตอนนี้มันมีกระแสอยู่หลายกระแส แล้วกระแสอย่างนึง อยู่ที่สยามสแควร์ เป็นร้านขายขนมปังอบ ชื่อร้านRotti Boy แบบว่ามันเป็นขนมปังอบใส่ช็อกโกแล็ตหรือกาแฟซักอย่างอ่ะ กลิ่นหอมดี ตอนแรกๆที่กระแสอันนี้ยังไม่แรงไปสยามเเล้วก็เดินผ่านอยู่บ่อยๆได้กิล่นก็หอมดี ไม่ค่อยมีคนซักเท่าไร่ เออก็เดินผ่านไม่ติดใจอะไร แต่พอนานเข้าๆกลับมีคนมาต่อแม้งเริ่มเยอะ เกิดความรู้สึกว่ามันต่อะไรกันวะ แล้ววันนึงดูทีวี (พอดีวันนึ้นตื่นสายจะไปเรียนพิเสด ประมาณ10โมง +กับดูน้องส้มด้วย รายการผู้หญิงถึงผู้หญิงสวย วัยทีนlolแต่เด๋วนี้ไม่ค่อยได้ดูแระ-*-) เค้าบอกว่าเอ่อเนี่ยที่สยามมีร้านขนมปังอบ ชื่อRotti Boy คนต่อเยอะแยะเลย อร่อยดี ประมานนั้นไอ้เราก็คุ้นๆอ๋อไอร้านเวนนั่นน่ะเอง คราวนี้ก็ลองไปดู ตั้งใจดูและคนมันเยอะจิงๆว่ะเฮ้ย โอ้ว คนต่อเป็นซอยเลยว่ะ สงสัยว่าคนต่อแม้งคนว่างจัดๆ ไม่มีอะไรทำ แล้วแบบว่าคิดเอาเองอ่ะ ว่า สงสัยตอนแรกๆที่มันไม่มีคนต่อ ทางร้านไปหาหน้าม้ามามั้ง เหอๆ แล้วเอามาต่อเยอะแล้ว คนมาต่อมั่งมั้ง 5555+ Rotti Boy
แล้วอารมณ์คนต่อแบบที่ไม่เคยกินมาก่อนคงแบบเฮ้ยร้านนี้ร้านอะไรของแม้งวะคนต่อเยอะชิบ ลองไปต่อมั่งดีก่าถึงไงก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้วไปรอซักหน่อยคงดี แล้วก็สำหรับผู้สนใจในการต่อแถวขนมปัง แบบว่าอยากกินอ่ะนะครับ
ขนมปัง1ชิ้น ราคา 25บาทไม่ว่าต่อนานเท่าไร่ท่านสามารถซื้อได้ 10ชิ้นเท่านั้น แต่ก่อนซื้อได้คนละ 15ชิ้น แล้วข้างร้าน จะมีประกาศว่า กรุณาอย่าฝากซื้อเห็นใจคนข้างหลังบ้างทุกคนมีสมบัติผู้ดี หลอกด่ากันซะงั้นเลย นี่ก็เป็นช่องทางธุรกิจในการทำเงินอีกแบบนึงสำหรับผู้สนใจอีกเช่นกัน 1.เอาเพื่อนไปเยอะๆไปต่อแถวรอซักชั่วโมง2ชั่วโมง 2.พอได้ขนมปังเส็ดแล้วก็เอาไปขายข้างหลังร้าน ชิ้นละ30บาท กำไรชิ้นละ5บาท ปล.ไม่รับประกันความปลอดภัย ของท่านจากการโดนกระทืบของพนักงานร้านกระทืบและไม่รับรองความสำเร็จในช่องทางธุรกิจทางนี้ กระแสขนมปังมันแรงมากจนกระทั่งมีร้านเกิดใหม่ขึ้นมาก็คือ ร้านขนมปังชื่อPaPa Rotti ตั้งชื่อร้านออกมาข้มร้านเก่าซะงั้น
Rotti Boy เป็นลูก PaPa Rottiเป็นพ่อ พ่อต้องเด็ดกว่าลูกอันนี้ไม่รู้จริงรึเปล่านะ สงสัยเค้าเป็นคู่แข่งมาจากมาเล แล่วก็ไอเดือย ร้านมันอ่านว่าล๊อตตี้บอยไม่ใช่โรตีOKป่ะวะ? ใกล้จบแล้ว สุดท้าย เรายังไม่เคยไปต่อแถวซะที ไม่รูจาไปต่อทำไมเสียเวลา แต่เคยกินมานิดๆหน่อยๆก็อร่อยดี แล้วถ้าคนของร้านมาเห็นอันนี้หรือใครมาอ่านไม่พอใจก็ขอโทษละกันครับเขียนมาขำๆ อ่ะนี่สำหรับคนนึกภาพไม่ออก ปั๋นเอาไปดูซะนะ เหอๆ บ๊วยมันต้องประกาศให้เยอะๆก่อนแล้วค่อยเผยแพร่
แล้วเออเนี่ยเผลอกดผิดเลยลบคอมเม้นของโจกะปลาไป-*- มาเม้นใหม่ๆๆๆๆๆๆๆๆ
PaPa Rotti สังเกตคนใส่เสื้อสีครีม -*-
February 18 under constructionComming Soon
รอปิดเทอมก่อน จะมีแต่เรื่องไร้สาระ ที่ม่ายช่ายชีวิตที่มันน้ามเน่าและ |
|
|
