ก็ได้เวลามาอับแหละล่ะ

 

ปิดเทอมที่ผ่านมา ต่างจากปิดเทอมธรรมดาๆ ที่วันๆชีวิตเอาเอาแต่นอนตื่นสาย เล่มคอมดึกๆ ไม่หลับ ไม่นอน

แต่กลับต้องมาทนเหนื่อย นอนดึก ตื่นเช้า ทรมานชีวิตตัวเอง ทั้งๆที่ปิดเทอมมันเป็นช่วงเวลาของการพักผ่อน

บ้านไม่ได้กลับ แล้วมาอยู่ที่คณะทำค่าย อืม มันเป็นกิจกรรมนะ ทำกิจกรรมแล้วได้อะไรล่ะ เคยมีพี่บอกว่า

ทำกิจกรรมมันมีแต่เสียกับเสมอตัว ตอนนั้นทำก็ยังไม่รู้เป้าหมาย ว่าทำไปแล้วได้อะไร จนมาถึงวันค่าย

ได้กลับบ้านวันนึงแหละไปรับน้องๆที่หัวลำโพง อยู่ใกล้ๆเลยได้กลับ

วันแรกของบ้านเต้าหู้ ได้

 

มาถึงที่คณะเปิดบ้าน มีน้องๆมาอยู่บ้านเรา เต็มเลย

เปิดบ้านเส็ด สอนน้องร้องเพลงบ้าน น้องๆเพิ่งมาใหม่ ไม่ค่อยมีอารมร์ร่วมเท่าไร่เลย เริ่มจะคิดไปไกลแล้วว่าเค้าจะสนุกหรือเปล่าสิ่งที่ทำกันมาตั้งนานมันจะเสียหรือเปล่า

เริ่มหาอะไรให้น้องทำ หาเกมให้เล่น

คุยกับน้อง เมื่อได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเพียงแค่ไม่กี่วัน เริ่มจะสนิทกันมากขึ้น บรรยากาศที่เคยเงียบเหงาจากวันแรกๆ ได้เปลี่ยนไป

บรรยากาศที่สนุกสนาน เข้ามาแทนที่

มันคุ้มนะ กับเวลา กับหยาดเหงื่อ กับความเหนื่อยล้า ที่สุญเสียไป แต่กลับได้ความผูกพันของคนกลุ่มเล็กๆเพียงแค่ช่วงเวลาไม่กี่วัน

ช่วงเวลาแค่ไม่กี่วันมันทำให้คนกลุ่มเล็กๆคนนึงเมื่อถึงเวลาจะจากกัน ต้องเสียน้ำตาได้ แปลกนะ เจ๋งดีอ่ะ

ร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไร่เกือบลืมไปแล้ว สำหรับบางคน แต่ครั้งสุดท้ายนับจากวันนี้มาร้องที่ลาดกระบัง

 

ปล.สำนวนมันแปร่งๆว่ะ

 

ถึงน้องๆบ้านเต้าหู้นะ ถึงพี่ไม่เคยบอกว่ารัก แต่พี่ก็รักทุกคนนะ รักมากๆ เราไม่ทิ้งกันนะนาย

บ้านเต้าหู้ อู้หู้ ข๊าวขาวววว
น้อง กัญจน์ เฟรม แบงค์ โอ๊ต วิน โจ้ อ๊อฟ เคม วุฒิ
แก้ม พิม ป่าน ตั๊ก ปุยฝ้าย ฝัน เบลล์ เบลล์เอ๋อ อ๋อม ออยล์ หนึ่ง เปิ้ล ทราย กิ๊ฟ

สู้ๆ^^